Stoeltje 17.
Reflectie over kleine voorkeuren, aandacht en voldoening.
“Attention is the rarest and purest form of generosity.”
“En waarom wil je liever het volgende stoeltje nemen?”
Ze vraagt het voor de zekerheid nog eens. Stoeltje 16 staat al uitnodigend klaar. De skilift is leeg. Ik ruik mijn kans. “Omdat ik liever nummer 17 neem,” zeg ik, met een ietwat dwaze glimlach op mijn gezicht. Ze rolt met haar ogen. En lacht. We laten een stoeltje passeren. Drie minuten plezier toegevoegd aan mijn dag. Check.
De cruise control op 97 ipv 100. Stoel 17 op rij 19 boeken bij die toneelvoorstelling. Een spotify-lijst met 71 liedjes. Parkeerplaats 317 in de parkeergarage.
Ik moet iets bekennen: ik hou van priemgetallen.
En bij uitbreiding van oneven, wat priemgetallen per definitie zijn (behalve 2, ik weet het). Eigenlijk ook van alles wat niet helemaal recht of symmetrisch is.
Vraag me niet waarom. Er zit geen grote verklaring achter. Misschien een restantje van 13 (!) jaar wiskundeleerkracht zijn. Misschien ook gewoon… omdat het mij vrolijk maakt. Priemgetallen voegen kleine stukjes plezier toe aan mijn dag. Een innerlijke glimlach.
Trouwen op de 13e. Een looptraining afronden na 5,77 km (komma’s kunnen de pret niet bederven). Ik zou iemand laten voorgaan voor nummer 73 in de post.
Voldoening.
Ze maken het alledaagse net iets rijker, iets dieper. Even een verschuiving van de focus. Aanwezig zijn in het hier en nu. Een mini aha of hihi-moment met mezelf.
Het is iets heel persoonlijks. Mijn vriendin begrijpt er niets van (maar ze laat mij rustig doen, ze kent mij). Waarom daar energie in steken? En tegelijk is dat precies wat het mij geeft: fijne energie. Energie om van te genieten. Energie die me, op drukke momenten, weer dichter bij mezelf kan brengen.
Soms deel ik het. Met mensen die al dan niet mee enthousiast worden (en hoe heerlijk is dat, om dan helemaal los te mogen gaan). Soms houd ik het ook voor mezelf. Beetje stiekem. Niet omdat het niet mag, maar omdat het van mij is.
De wekker op 7u27. Volumeknop graag op 3 of 5 ipv 4. Op de keukenweegschaal 103 g bloem afwegen (klopt, 101 is het dichtstbijzijnde priemgetal bij 100, maar dat is zo evenwichtig).
Overleef ik zonder? Natuurlijk.
Wil ik van deze vreemde liefde af? Zeker niet. Zonder die kleine eigenzinnigheden wordt een dag net een beetje platter. Priemgetallen zijn een plezante rode draad door mijn dagen. Kleine keuzes die onopvallend meewandelen. Ik doe met plezier die kleine extra moeite om ze een plek te geven. Waarom zou ik zonder?
Ik kan niet uitleggen waarom het zo voelt. Het zijn maar cijfers. Niemand die het ziet. En toch brengen ze plezier. En soms ook rust.
En nu heb ik een vraag voor u.
Als je in deze tekst het woord priemgetal vervangt door chocolade, of door eender welk voedingsmiddel waar jij oprecht voldoening uit haalt, blijft het verhaal dan hetzelfde?
Voelt het even zacht? Even onschuldig?
Of verandert er iets? In de toon. In de toestemming. In de ruimte die je jezelf kan geven.
Hou dan Simone Weil in gedachten. Breng je aandacht naar wat jou kleine gelukskes bezorgt. Rationaliseer het niet. Geniet van de voldoening. Vandaag. Misschien al bij het volgende ‘stoeltje 17’. Zien we elkaar daar?
Geschreven door Binke Hoeken, voedingsdeskundige en filosoof.
Bracht deze tekst jou iets? Laat mij weten wat je ervan vond, deel hem met iemand of schrijf je in op mijn nieuwsbrief om op de hoogte te blijven.